Lübnan'ın güneyindeki İsrail saldırılarında hasar gören Tebnin Yetimhanesi'nde yaklaşık 30 kız çocuğu yaşıyor. Patlama sesleri nedeniyle uyumakta zorlanan çocuklar, UNIFIL'in yıl sonunda çekilmesiyle yardımların kesilmesinden endişe ediyor.
Lübnan'ın güneyinde İsrail saldırılarında ağır hasar gören Tebnin Yetimhanesi'nde kalan ve geceleri patlama sesleriyle korkuyla uyanan kız çocukları, "savaşın bitmesi" dileğiyle hayata tutunmaya çalışıyor.
Nebatiye vilayetinin Tebnin beldesinde 1990'larda Birleşmiş Milletler Lübnan Geçici Barış Gücünün (UNIFIL) desteğiyle inşa edilen yetimhane, yıllarca yetim ve aile desteğinden yoksun çocuklara yuva oldu.
İsrail'in Lübnan'ın güneyine yönelik saldırılarının sürmesi ve kuruma sağlanan desteğin azalması, yetimhanede kalan çocuk sayısının yıllar içinde düşmesine yol açtı. Bir dönem 180'den fazla çocuğun aynı çatı altında yaşadığı kurumda halihazırda yaklaşık 30 kız çocuğu kalıyor.
2024'te Tebnin'de saldırı tehdidi artınca çocuklar binadan tahliye edildi. Kısa süre sonra yetimhanenin yanındaki bir bina saldırı sonucu yerle bir oldu. Patlamanın etkisiyle yetimhane ağır hasar görürken, çocukların önceden tahliye edilmiş olması muhtemel can kayıplarının önüne geçti.
Ateşkesin ardından UNIFIL'in desteğiyle binanın alt katındaki birkaç oda yatakhane olarak yeniden kullanılabilir hale getirildi.
Çocukların daha önce yatakhane olarak kullandığı üst kat ise hala onarılmayı bekliyor. Kırık pencereler, hasar almış ahşap ranzalar ve odalara saçılmış eşyalar, saldırının izlerini aradan geçen 2 yıla rağmen ilk günkü gibi taşıyor.
İsrail'in işgali altındaki sözde "Sarı Hat"ta yakın Tebnin'de duyulan saldırı ve patlatma sesleri, çocukların gündelik yaşamını da olumsuz etkiliyor.
Güvenlik endişesinin arttığı günlerde dışarı çıkıp oyun oynayamayan çocuklar, gece duydukları patlama sesleri nedeniyle uyumakta zorlanıyor.
Yetimhane çalışanları, bazı çocukların geceleri korkuyla uyanıp yeniden tahliye edilme endişesiyle binadan ayrılmaya hazırlandıklarını aktarıyor. Buna rağmen çocuklar yetimhaneyi yuvaları olarak görüyor ve buradan ayrılmak istemiyor.
Yetimhanede, saldırılarda ailesini kaybettikten sonra getirilen çocuklar da bulunuyor. UNIFIL askerlerinin sağladığı ranzalarda kalan çocukların gıda, giysi, ilaç ve eğitim ihtiyaçları kısıtlı imkanlarla karşılanmaya çalışılıyor.
Yetimhane yönetimi, UNIFIL'in yıl sonunda Lübnan'ın güneyinden çekilmesiyle kuruma sağlanan maddi ve ayni yardımların da sona ermesinden endişe ediyor. Bu desteğin kesilmesi, çocukların temel ihtiyaçlarını karşılamaya çalışan yetimhaneyi daha da zor durumda bırakabilir.
"Savaşın bitmesini, çocukların ölmemesini istiyoruz"
12 yaşındaki Rahaf Hac Mahmud, AA ekibine, yetimhanenin ağır hasar gören üst katında daha önce kaldığı yatakhaneyi ve bir zamanlar uyuduğu ranzayı gösterdi.
Arkadaşlarıyla burada geçirdiği günleri anlatan Rahaf, "Burada hatıralarımız var. Oyuncaklarımız da vardı. Arkadaşlarımla burada otururduk." dedi.
Yeniden savaş istemediklerini dile getiren Rahaf, "Eskisi gibi normal bir hayatımız olmasını temenni ediyorum. Savaşın bitmesini, çocukların ölmemesini istiyoruz. İnşallah eğitimimizi tamamlarız. Barış olsun istiyoruz. Sabırlı ve güçlü olalım. Biz güçlüyüz, korkmamamız lazım." diye konuştu.
"Tehlikede olduğumuzu hissediyoruz"
Soyadını paylaşmak istemeyen yetimhane çalışanı Basime ise İsrail'in işgal ettiği bölgelere yaklaşık 2 kilometre uzaklıkta olduklarını belirterek, "Bu durum hayatımızı çok etkiliyor. Kızların dışarı çıkıp oynamasına izin veremiyoruz. Ateş ve mermi sesleri duyulmaya başladığında onları toparlayıp içeri almak kolay olmuyor. Dört duvar arasında yaşıyoruz." dedi.
Zor geçen gecelerin sabahında kızları okula gönderemediklerini, bazen sabaha kadar bombardıman altında uyanık kaldıklarını anlatan Basime, şöyle konuştu:
"Kızlara güçlü olmalarını, korkmamalarını söylüyoruz. Oysa biz de korkuyor ve tehlikede olduğumuzu hissediyoruz. Yaklaşık 2 hafta önce bir gece kızlar uyandı, giyinip kaçmaya hazırlandı. Yaşadığımız durum kolay değil."
Temel ihtiyaçları karşılamak için çabaladıklarını dile getiren Basime, "Şu anda gıda, giysi, içecek ve ilaç gibi temel ihtiyaçları sağlamaya çalışıyoruz. Her kızın kendine ait bir yatağı olması gerekir ama bunu karşılayamıyoruz. Kullandıkları ranzaları UNIFIL askerleri verdi." diye konuştu. Basime, devlet ya da ilgili bakanlıktan herhangi bir destek almadıklarını da söyledi.
"Yeniden dışarı çıkabilmeyi ve tarlalarımıza gidebilmeyi istiyoruz"
UNIFIL'in yıl sonunda bölgeden çekilmesinin kendilerini olumsuz etkileyeceğini vurgulayan Basime, "Onlardan gıda yardımı, kıyafet ve battaniye alıyoruz. Onların sağladığı yardımların yerini dolduracak kimse yok. Bir mucize olmasını, bir şeylerin değişmesini ve bize yardım edecek birilerinin kalmasını bekliyoruz." diye konuştu.
Barış istediklerini vurgulayan Basime, şu ifadeleri kullandı:
"Topraklarımızın ve sınırlarımızın geri verilmesini, yeniden dışarı çıkabilmeyi ve tarlalarımıza gidebilmeyi istiyoruz. Ülkemizin gerçekten özgür ve bağımsız olmasını, her türlü işgalden kurtulmasını istiyoruz."
