Şeriat nedir diye sorsanız, ezberletilmiş bir cümleyle karşılaşırsınız: “Allah’ın kanunlarıyla hükmetmektir.” Peki, mesele gerçekten bundan mı ibaret? O hâlde dönüp şeriatla yönetildiği söylenen ülkelere bakalım. İran’a, Pakistan’a, Afganistan’a… İran’da halkın önemli bir bölümünün inancını gizlemek zorunda kaldığı, hatta yarısından fazlasının gizlice Hristiyan olduğu yönünde iddialar ortaya atılıyor. Bu iddiaların doğruluğu bir yana, insanın sorması gereken asıl soru şudur: Allah’ın kanunlarıyla yönetildiği söylenen bu ülkelerde gerçekten adalet mi hüküm sürüyor, yoksa yöneticilerin kendi anlayışlarına ve çıkarlarına göre şekillendirdiği kurallar mı? Bir yönetimin adını şeriat koymakla hakikat değişir mi? Tabelayı asmakla adalet tesis edilir mi?
Bugün bu ülke şeriatla yönetilse, üstelik gerçek şeriat hükümlerinin eksiksiz uygulandığını iddia edenlerin tarif ettiği düzen kurulsa, acaba sizin gibi düşünenlerin, yaşayanların ve itiraz edenlerin bu ülkede nasıl bir hayatı olurdu? Bunu hiç düşündünüz mü? Şeriatı dilinden düşürmeyenlerin, önce savundukları düzenin sonuçlarını ve o düzen içinde kendilerine biçilen yeri sorgulaması gerekmez mi? Çünkü şeriat sizin dilinizde dolaştırdığınız bir kavramdan ibaret değil; insanın vicdanıyla, adalet duygusuyla ve hakkaniyet anlayışıyla da ilgilidir. Vicdanı dışarıda bırakarak Allah’ın kanunlarından söz etmek, yalnızca kelimelerin arkasına saklanmaktır.
Kendi özel hayatında inandığın hükümler doğrultusunda yaşamana kim engel oluyor? Laik devlet mi? Hayır! Laiklik, kimsenin inancına göre yaşamasını yasaklamaz; devletin herhangi bir inancı bütün topluma dayatmasının önünde durur. İşin en dikkat çekici tarafı da burada: Laikliği hedef alanların önemli bir kısmı, bugün eleştirdikleri bu sistemin sağladığı özgürlük alanında rahatça konuşabiliyor. Üstelik bu rahatlığın güvencesinin yine laik düzenin devamı olduğunu da biliyorlar. Şeriat talebini yüksek sesle dile getirirken laikliğin sağladığı imkânlardan yararlanmak, insanın kendi içinde cevaplaması gereken ciddi bir çelişkidir.